negenentwintig januari negentientweeënnegentig… dat is Fanny’s ik had geboren moeten worden dag…
dus vandaag over 2 weken is Fanny jarig… eigenwijze drol…
negenentwintig januari negentientweeënnegentig… dat is Fanny’s ik had geboren moeten worden dag…
dus vandaag over 2 weken is Fanny jarig… eigenwijze drol…
Ik heb de afgelopen maanden best wel veel blessures gehad en daar baal ik best van… eerst die verstapping in juni waardoor mijn teen best wel zeer deed (en nog wel een beetje af en toe) de huisarts zei dit, de fysio zei dat en de orthopodoloog zei zooltjes…. dus ik heb zooltjes en dat gaat goed… heb soms nog wel eens last van mijn teen maar dat had ik voor de blessure altijd al wel af en toe…
en toen… toen struikelde ik tijdens het hardlopen over een bolletje wat een stoep/wegmarkering was… auwwww… ik viel niet maar de dag er na voelde ik het best wel in mijn rechterbeen… het hardlopen werd door andere omstandigheden wat minder (ziekte, moe, etc, etc…) het was ook nat en rotweer… maar goed…. ik liep wat minder… tot ik besloot dat ik maar weer eens aan de slag moest… en er op facebook een uitdaging was om 70 km te lopen in december… Jaaaaaa ik ging er voor… ik haalde het ook… zelfs een paar keer 12 km in een run gedaan… het ging best lekker… Ik kocht nieuwe schoenen en die moesten ingelopen worden… maar na die 70 km ging mijn been steeds vaker pijn doen… vooral in rust… Dus… ik ben toch maar naar de fysio gegaan… vorige week maandag mocht ik de eerste keer weer… AAAAUUUUWWW… hij vind het leuk om me pijn te doen… maar… dinsdag liep ik 6,3 km even oefenen en niet al te gek doen (kun je je voorstellen… ik had nooit gedacht dat ik 5 km aan een stuk zou rennen) donderdag liep ik bijna 8 km… het ging redelijk maar nog niet erg lekker en ik kreeg pijn aan de andere kant van mijn been… zaterdag liep ik 9 km… ik wilde weer even wat meer en wat opbouwen…
sprintjes gaan niet… die doen echt zeer… de intervaltrainingen laat ik dus even voor wat ze zijn… en vandaag mag ik (in opdracht van de fysio) 6 km lopen… ben heel benieuwd want hij heeft me gisteren weer flink zeer gedaan… Nog even wachten… zo eerst boodschappen dan naar school… daar een beetje schoonmaken… eten koken en eten…. en dan wachten tot Peter terug is van zijn fysio afspraak… =D
Vannacht om 1.00 is het zover… dan is het 10 jaar geleden dat ik voor het laatst een sigaret rookte… Ik weet nog dat ik m’n pakje sigaretten net open had gemaakt… dus er zaten volgens mij nog 18 sigaretten in… die (inclusief mijn aansteker) heb ik de volgende ochtend aan mijn collega gegeven met de mededeling “ik ben gestopt met roken”
Ik was al eerder gestopt maar hield het nooit vol… maar nu had ik gedaan wat het boek van Alan Carr zei… gewoon door roken tot het laatste hoofdstuk… Ik begon om 1.00 aan het laatste hoofdstuk en dat zei “je rookt nu je laatste sigaret.” Ik dacht dit kan ik… dit wil ik… dus dit doe ik…
Ik weet nog dat mijn moeder na een paar dagen zei ik vind het zo heerlijk je te knuffelen nu je weer naar jezelf ruikt… en elke keer als ik riep “IK WIL EEN SIGARET” dat mijn dochter half in paniek raakte want stel je toch eens voor dat ik weer zou roken… nee hoor dat wilde ze echt niet… Of hoe in paniek ik zelf wakker werd als ik droomde dat ik rookte… Ik wilde het echt niet meer…
Nu is het dus alweer 10 jaar geleden… 10 jaar… Jammer dat ik niet heb bijgehouden wat het me financieel scheelt… maar heej… na 12 jaar roken is 10 jaar niet roken toch wel iets belangrijker dan een financieel plaatje… en ik ben echt freakin trots op mezelf… Zo…

Dit plaatje stond op 1 mei 2012 al eerder op mijn blog…
15 november 2010 schreef ik over Max… (de 14de ook al) en ik vind het nog steeds moeilijk om te lezen… vooral door de foto erbij… Gelukkig hebben we Simba al een tijdje en wordt daardoor het verdriet al wat verzacht want Simba is ook zo lief… Max was nog een stukje liever… die rende liever weg dan dat hij beet of krabde als iets hem niet beviel… Simba wil nog wel eens van zich af bijten (geef hem eens ongelijk)
♥
Niet alleen heb ik dag 29 voor Max gebruikt… ook vandaag… Dag 30 zal voor Max zijn…
Max heeft volgens mij geen pijn gehad de laatste dagen maar was alleen maar magerder en magerder aan het worden… Ik heb ander voedsel gekocht… Eten en drinken naar boven gebracht maar hij bleef spugen… Ik had vanochtend opeens het idee dat hij wat beter ging… Hij kwam naar beneden en wilde de tuin in… ging nog even wat eten en weer naar boven… toen ik even later boven kwam had hij alweer gespuugd en heb ik besloten dat de afspraak vanavond bij de dierenarts Max zijn laatste afspraak was… Ik heb me er dus de hele dag op voor kunnen bereiden… Fanny niet… die wist pas echt later vanmiddag dat het zover was en vond het dan ook verschrikkelijk toen hij het slaapmiddel kreeg en langzaam in mijn armen in slaap viel… Het duurde nadat hij gestopt was met ademen nog zeker 5 minuten voor zijn hartje stopte…
Voor we naar binnen gingen heb ik hem nog even op de weegschaal gezet en hij was in 3 weken tijd 500 gram afgevallen… dat zou bij mij 20 kilo betekenen!!! Hij was dus zoals ik al eerder zei echt sterk vermagerd… En dit was dus echt de beste beslissing… Maar het blijft pijnlijk… =(

Ik ben ook bang voor Jamies vragen… “waar is Max” Als ik zo door mijn twitpic foto’s heen blader kom ik heel veel knuffelende Jamie en Max tegen… Wat zal die kleine man onze Max missen… Net als wij trouwens… ;-(
Rust zacht lieve lieve Max…
♥
Ik ben helemaal niet van de lijstjes maar ik kwam deze bij Brouwertje tegen en ik vond ‘m wel leuk… Ik heb mijn best gedaan…
Kromslootparkloop 1 december 2013
zie net dat ik dit lijstje in 2010/2011 ook al eens deed… hahahahahaha =D
28 december… wat wil ik, wat kan ik en vooral wat gaat er lukken… 2014 wordt alles anders en dat vind ik best eng… m’n dochter gaat waarschijnlijk het huis uit… loslaten dus… mag ook wel na bijna 22 jaar… maar hoe doe je dat… lastig als je een bepaald beeld hebt en dat beeld erg beangstigend is… ik weet hoe ze is… ik weet hoe ik ben… het loop vast anders dan wat ik verwacht…
wat wil ik in 2014?? weten jullie het??? wat willen jullie bereiken…
ik wil… naar de fysio met dat been wat maar niet wil… zelfs nu in rust voel ik ‘m… het resultaat moet zijn dat ik weer met véél plezier kan lopen… zonder pijn 12 km (of meer) kan lopen… en sprintje naar de bus is al funest… ik had 2 maanden geleden al moeten bellen maar ik schaam me… ik val van de ene in de andere blessure… daar zet ik me nu overheen… dat kan ik…
ik heb het hele jaar gedacht dat ik ander werk wil… er ging zoveel door mijn hoofd… en nog steeds… is dat echt wat ik wil?? kan ik dat??? gaat het lukken??? dan moet eerst weten wát het is… ik weet dat vast in 2014… maar ook dit blijft lastig…
ben ik echt gelukkig… heel eerlijk?? ik weet het niet… maar wat ik nou precies anders wil weet ik ook niet… ik wil actiever zijn, minder moe, slanker, gezonder, prioriteiten anders leggen… soms lukt het me een week (of twee) en dan kak ik weer in… dan sluipt het gemak er weer in… ach… eigenlijk weet ik het ook wel… maar als je het dan alleen doet is het ook zo demotiverend… hoe kan ik dat veranderen… hoe kan ik anderen motiveren om hetzelfde te willen als ik… hints werken niet… die worden als negatief commentaar gezien… of ze werken een week (of twee) en kakken vervolgens in…
Dit geldt net zo goed voor eten… ongezond is vaak gemakkelijk, gezond en vers is vaak tijdrovend… althans dat ervaar ik zo… nog een paar dagen… dan moet ik het weten… dan is het 2014… moet het dan ook echt??? of lukt het dan ook echt… pfoeh ik voel die vijf Mam…
