Ik heb het gedaan hoor…. Ik heb de Dam tot Dam gelopen… dacht altijd dat je echt van de Dam naar Zaandam liep… is dat even anders… Haha… Nee een aantal jaar geleden kwam ik daar al achter en vorig jaar deed ik ook al de ladiesrun dus ik wist het wel….

Vorig jaar was het warmer en had ik wat te fanatiek meegedaan met de warming up… de ventilatie in de IJtunnel stond toen uit en op het moment dat ik de tunnel uitkwam verwachtte ik een “briesje” en die kwam niet… Gelukkig had ik er toen al 1,5 km van de 6,4 km opzitten…

Maar dit jaar……….

Dit jaar deed ik de “echte” wel 10 hele Miles… 16,1 km…. echt heel goed voorbereid was ik niet…. al voor de Almere City Run in juni had ik blessure op blessure… wat zeg ik… eigenlijk al sinds de ACR in 2013… maar goed… de korte afstanden gingen redelijk… (en wat scheelt die extra 10 kg veel zeg… bah..) zodra ik meer dan 10 km liep ging ik echt veel last krijgen…. Ik liep zoals eerder verteld 31 augustus 12 km en werd ik ziek… baaaaaaaah…. 11 dagen niets gelopen of gesport…. toen stom meteen weer 12 km gelopen en een spierpijn waar ik U tegen zei… daarna nog een keer 10 en een keer 8…. Nee goed voorbereid was ik niet echt… en na die 8 had ik echt angst… en weer spierpijn… dit was donderdag…. en zondag moest ik het doen….

Peter zou ‘m ook lopen maar die besloot dat hij bij het proefzwemmen van Jamie wilde zijn dus Inge nam zijn startnummer over…

Ik nam de trein (veel te vroeg) naar Amsterdam Centraal en appte Inge dat ik er al bijna was (bijna een half uur vroeger dan afgesproken) gelukkig was ik niet de enige vroege vogel en was Inge er dus ook al…. Man wat was ik zenuwachtig… een vrouw in de trein die ik bij het uitstappen even sprak was ook ontzettend zenuwachtig… en er waren meer…..

Nadat we m’n tas hadden weggebracht naar bus 3 zagen we Ron en Ernst lopen… (de snellere lopers) en hebben we later nog even mee zitten kletsen… voor de start nog even een plasje gepleegd… (baaaaaaaah) en toen ik bijna klaar was ging Inge ook nog even…. bijna te laat en de mutsen die voor haar stonden wilde haar eigenlijk niet voorlaten terwijl hun pas in het volgende startvak en dus later gingen starten…  Waren we bijna te laat in het startvak…. 10.39 en het was zover…. Pang…. daar gingen we… en zo ook mijn zenuwen…. Ik ging het gewoon doen… al moest ik kruipend de finish over….

de blowers in de IJtunnel stonden aan (Wat een Woeiii) zoveel beter dan vorig jaar… en toen uit de tunnel… daar stond een straffe wind… Sodeju… Ik moet je eerlijk zeggen dag ik hele delen in een roes heb gelopen… ik weet dat ik het gedaan heb en dat ik er foto’s van gezien heb maar ik ben serieus stukken kwijt….

Ik vond het erg zwaar… heel leuk… maar de laatste 2 km vond ik echt verrot…. ik kon niet meer… mijn ademhaling was goed maar mijn lijf en hoofd wilden gewoon niet meer… Ik was dan ook heel blij dat Inge er was…. Inge liep naast me… Als Peter ‘m gelopen had dan had hij een half uur in Zaandam op mij staan wachten… maar wie zegt dat ik ‘m dan in 2 uur en 1 minuut had gelopen… Dan had ik ‘m helemaal alleen moeten lopen… Ja ja… met al die andere mensen…. Maar Inge vroeg regelmatig of het ging… we zijn bij best veel drinkposten even gaan wandelen… wat ik dus normaal nooit doe… normaal gun ik mezelf de tijd niet om echt iets te drinken…

Eindoordeel: Ik ben blij dat ik de 30ste Dam tot Dam heb gelopen… Ik ben ook blij dat ik vorig jaar de (laatste) ladiesrun heb gelopen… Volgend jaar de Dam tot Dam by Night?? Ik weet niet of ik ooit nog eens 16 km ga lopen….

(en djiezzzz!!! wat zijn die foto’s achterlijk duur zeg)