¨
Gisteren kreeg ik een mailtje van m’n nicht uit Breda dat mijn oma van 102 (woooh!) in de nacht van maandag op dinsdag is overleden… Ik heb mijn oma 2 jaar geleden voor het laatst gezien… en daarvoor op de crematie van mijn vader (20! jaar geleden) dus een echte band heb ik nooit met haar gehad… Dat komt natuurlijk ook door mijn vader… (lang verhaal, ingewikkeld, niet belangrijk meer)

Nou heb ik gisteren en vandaag getwijfeld of ik morgen nou naar de begrafenis moet… Het zou voor een aantal tantes en ooms wel fijn zijn… ik ben immers ook familie en zelfs voor een aantal nichten en neven zal het misschien ook wel belangrijk zijn… maar ik heb besloten om niet te gaan…  Ze is dan wel mijn oma maar (wettelijk ook niet eens want ik ben niet erkend en heet ook geen Jansen) ik heb altijd best veel moeite met begrafenissen…

Tja ik weet niet hoe ik kan uitleggen wáárom ik nou niet ga… Het is gewoon een gevoel… Het is niet nodig… heb ook aan mijn vader gevraagd of ik moest gaan… zo in het luchtledige geroepen… Ja zweverig ik weet het maar ik doe het vaker… gek hè… ennieweej… toen kreeg ik meteen NEE in mijn hoofd… Dus… Ik ga morgen niet naar de begrafenis van mijn oma… (weet nu ook pas sinds gisteren dat mijn oma Anna heette en mijn Opa Toon… Dus…)
¨