Gelukkig zie je er al bijna niets meer van… Maar zo was het dus…

Zieluhhg!!! (in het echt zag het er nog dikker uit)

Vannacht even na vieren werd Jamie wakker… na een klein flesje van Peter was hij niet stil te krijgen… Dus ik stap ook uit bed… ik dacht ff knuffelen… speen er in en hatseflats we kunnen weer slapen… niet dus…

Toen Jamie zich in mijn armen nestelde viel me zijn linkerkaak op… helemaal opgezet… oorlelletje was zelfs helemaal dik… Ik schrok me rot… kon niets verzinnen wat het kon zijn en wilde alleen maar meteen de doktersdienst bellen… Heb dat ook gedaan… De telefoniste stelde allerlei vragen waaronder “slaapt hij nu” en “huilt ie nog” “heeft hij koorts” Alleen maar om te kunnen vaststellen of we weer naar bed konden en de volgende ochtend naar onze huisarts konden gaan… (sinds puber in ’t  ziekenhuis heeft gelegen laat ik me niet meer afschepen) Dus daar trapte ik niet in… Ik heb duidelijk gemaakt dat ik echt wil dat er iemand naar kijkt… het is mijn kind en ik ben verantwoordelijk voor zijn welzijn…  Ik wil niet “makkelijk” omgaan met mijn zieke kind… zoals in 2004… Ziek is ziek!

Bij de huisartsenpost aangekomen in het flevoziekenhuis is Jamie eerst bekeken door een dienstdoende huisarts… die ging na wat vragen en gekeken te hebben toch de kinderarts (of assistent dat weet ik even niet meer hoor) bellen en hij was vrij dringend tegen haar… er moest echt iemand naar komen kijken want hij had een heel ziek kindje voor zich… Wederom schrok ik me rot… Ondertussen was Jamie hardstikke lief, rustig en helemaal niet huilerig ofzo… heeft gewoon alles toegelaten…

We mochten weer terug naar de wachtkamer waarna we meegenomen werden naar een andere ruimte met “opname bedden” daar moesten we nog even op de kinderarts wachten… bij binnenkomst was ze vrij duidelijk… “oh dat lijkt wel op de bof… Ik herken het door wat ik van mijn eigen jeugdfoto’s herinner” zei ze nog… het was allemaal dus al minder erg… De bof is lastig maar niet dodelijk… =) en hij is immers nog niet ingeënt… de eerste BMR inenting krijgt hij als hij 14 maanden is…

Helaas werd ze gebeld en moest ze “even tussendoor” naar een keizersnede (5.00 sochtends hè) Gelukkig was Jamie nog steeds superlief en heel rustig (meestal wordt ie irritant en vervelend als hij moe wordt) en we kregen een lekker bakkie thee van een van de verpleegsters… Na even gewacht te hebben kwam ze terug en vroeg ze of we katten hadden… “acht natuurlijk” zei ik… “de kattenkrabziekte” Had er tot vorig jaar niet van gehoord maar Peters nichtje heeft het gehad… die had ook een dik hoofd… en Jamie was laatst door Meissie gekrabt toen ze in de krabpaal zat en geen kant op kon…

Dus om het een en ander uit te sluiten gingen ze bloedprikken bij Jamie… Brrrr… vond het bij Puber al vervelend… En natuurlijk wilde het de eerste keer niet lukken… de ader in zijn linkerarmpje verstopte zich meteen toen ze in zijn arm prikken… en tjeetje wat is ons mannetje sterk… Hij zat bij mij op schoot en ik had samen met een verpleegster zijn armen vast… Peter moest gewoon zijn benen vasthouden… gelukkig ging het in zijn rechterarm wel meteen goed… en hebben ze 3 buisjes vol laten lopen…

Daarna mochten we naar huis en konden we nog even lekker gaan slapen… in de auto viel Jamie al in slaap en om 6.15 lagen Peter en ik weer in bed… Natuurlijk kon ik niet in slaapkomen dus ik heb nog de klok van 7.00 gezien… rond 8.00 werd Jamie weer wakker en omdat ik toch m’n werk moest bellen ben ik er maar meteen uitgegaan… Peter is nog eventjes terug gegaan… Ik heb om 8.20 m’n werk gebeld en gezegd dat ik zodra ik meer weet ik het laat weten en kom ik nog wel even… om 16.45 waren we nog niet gebeld en heb ik even m’n werk weer gebeld… toch even laten hoe en wat…

Jamie heeft heerlijk liggen slapen van 11.00 tot 12.00 en van 15.00 tot 17.00… daarna lekker hapje eten gemaakt en na het eten zelf maar even het ziekenhuis gebeld of ze al wat meer wisten… duurde me echt te lang… De receptioniste zou even gaan navragen en terug laten bellen… Toen Jamie en ik lekker in bad zaten werden we terug gebeld… waarschijnlijk door diezelfde receptioniste… ze las waarschijnlijk alles zo van haar computerschermpje af…

Uit de bloedtest kwam naar voren dat hij in iedergeval geen virus of bacterie heeft… dat sluit dus heel veel enge dingen uit… De test voor kattenkrabziekte word later uitgevoerd… Op de bof kunnen ze niet testen want dat is gewoon niet te zien in het bloed… hopelijk maandag al dus dan moeten we even bellen… Maandag ga ik ook nog even de huisarts bellen… misschien dat hij wat kan fixen zodat het allemaal wat sneller gaat… moet namelijk in geval van de bof het kinderdagverblijf ook inlichten want het is besmettelijk… Dat zou betekenen dat Jamie woensdag en donderdag niet naar het kdv mag… (hoe we dat dan weer moeten oplossen… *zucht*)

De zwelling is inmiddels een stuk minder… Jamie is de hele dag lief geweest… heeft goed gegeten en gedronken en is steeds heel lief gaan slapen… door dat laatste weet ik dat hij niet lekker is… normaal protesteert hij wel even een kwartiertje… Maandag is er hopelijk meer bekend… en vanavond ga ik vroeg naar bed zodat ik fit ben als ik vannacht wat wakkerder “moet” zijn…