over Valentijnsdag…
Waarom nu?? Nou omdat ik ‘m net gelezen hebt en ik ‘m met jullie wil delen… dus…

Een sprookje over Valentijnsdag…

Lang, lang geleden was er ergens een eiland, waar alle gevoelens van de mensen leefden: het Goede Humeur, de Treurigheid – en ook de Liefde. Op een dag kreeg het Gevoel te horen dat het eiland zou zinken. Hierop maakte alle gevoelens hun schepen klaar voor vertrek en verlieten het eiland. Alleen de Liefde wilde tot het laatste ogenblik blijven.

Net vóór het eiland zonk, bad de Liefde om hulp. Op een luxueus schip voer de Rijkdom langs en liet de Liefde staan. Liefde vroeg: “Rijkdom, kun je me niet meenemen?” “Nee”, was het antwoord van Rijkdom, “mijn schip is vol met goud en zilver. Daar kun je niet meer bij.”

Daarop probeerde de Liefde bij het volgende schip, waarop Trots voer: “Trots, alsjeblieft, kun je me meenemen?” “Liefde ik kan je niet meenemen”, antwoordde de Trots, “op mijn schip alles perfect. Je zou mijn schip kunnen beschadigen.”

Waarop de Liefde zich tot het volgende schip wendde waarop de Treurigheid voer. “Treurigheid, neem me alsjeblieft mee” “Och liefde”, sprak de Treurigheid, “ik ben zo treurig dat ik alleen moet blijven.” En ook het schip van het Goede Humeur voer aan de Liefde voorbij, hij was zo blij dat hij niet hoorde dat Liefde hem riep.

Plotseling klonk er een stem: “Kom Liefde, ik neem je mee!” Het was een oude mand die deze woorden sprak. De Liefde was zo dankbaar en gelukkig dat zij vergat naar zijn naam te vragen. Toen ze aan land kwamen, vertrok de oude man. De Liefde vond dat ze hem veel verschuldigd was en vroeg aan het Weten: “Weten, kun je me zeggen wie me geholpen heeft?” “Dat was de Tijd” antwoordde het Weten. “Tijd?” vroeg de Liefde verbaasd. “Waarom heeft Tijd me geholpen?” Waarop het Weten antwoordde:  “Omdat alleen de Tijd weet hoe belangrijk Liefde in het leven is!”

Schrijver onbekend